بیانیه شماره ۸۹ شاما
پادشاه لخت است
ملت بزرگ ایران
با اشراف به موازین حقوق بین الملل و روابط سیاسی -دیپلماتیک بین المللی که عملکرد و رفتار حکومتها هرچند غیرقانونی و نامشروع باشند را به حساب مردم آن کشورها میگذارند و ملاحظه رفتارهای مغایر هنجارهای مذکور توسط حاکمان غیرقانونی ایران، ما را برآن میداشت آنچه را که بسیاری از مدعیان به اصطلاح اپوزیسیون و صاحبنظران در آینه هم نمی دیدند در خشت خام ببینیم و به کرات نسبت به تبعات آن هشدار دهیم از جمله بموجب بیانیه های شماره ۶۶ مورخ ۱۴۰۴/۱۱/۹ و شماره ۸۴مورخ ۱۴۰۴/۱۲/۱۴ در خصوص مسئولیت ملت بزرگ در برابر عملکرد نا متعارف حاکمان نامشروع ایران هشدارها دادیم و نیز به کرات راجع به توطئه جانشینی علی خامنه ای رهبر منعزل توسط فرزندش مجتبی بر طبق اصل توارث و ژن برتر هشدار داده بودیم از جمله بموجب بیانیه شماره ۶۴ مورخ ۱۴۰۴/۱۱/۷ از وقوع این توطئه پرده برداشتیم ولی گویی که به مصداق آیه ۷۲ سوره حجر : ” لعمرک آنهم لفی سکرتهم یعمهون” (بجان تو آنها در مستی خود سرگردانند) آنچه را گفتیم و نوشتیم و فریاد زدیم به خرج کسی نرفت که نرفت.
ولی باز در این
“شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل”
خود را از مسئولیت معاف نمیدانیم و میگوییم و مینویسیم هرچند که مورد التفات قرار نگیرد:
۱ – نمیتوان وضعیت فاجعه بار کنونی را بدون درنظر گرفتن رفتار حاکمان جمهوری اسلامی ایران تحلیل نمود و با عنایت به آیه ۷۹ سوره طه : “و اضل فرعون قومه و ما هدی” (فرعون قومش را گمراه کرد نه راهنمایی)! خمینی که از روابط پیچیده بین المللی چیزی نمیدانست در دوره معروف به “جنگ سرد” که نظام بین الملل بر اساس “موازنه قدرت” یا “موازنه وحشت” شکل گرفته بود و جهان به “دو قطب” تقسیم شده بود با به چالش کشیدن “موازین” آن دوره و بدون توجه به “برتری فاحش”قدرتهای جهانی نسبت به قدرت ایران ، مست هوس های ایدئولوژیک خود شده بود و با اتخاذ مواضعی از جمله : صدور انقلاب و محو اسراییل از صفحه روزگار و تحریک مردم و ارتش عراق به قیام علیه صدام حسین و نیز اعلام حمایت از اقدام احمقانه اشغال سفارت آمریکا و بگروگان گرفتن پرسنل و دیپلمات های آن که مغایر همه موازین حقوق بین الملل و روابط دیپلماتیک و در تعارض با فرهنگ مهر ایران بود زمینه ساز جنگ ویرانگر ۸ ساله شد که البته ملت ایران تاوان آن را داد و پس از شکستی که با نوشیدن جام زهر و پذیرش قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل بیان شد خمینی در پاسخ به انتقادها گفت: “مامور به تکلیف بوده نه مامور به نتیجه” و حتی منتقدین را تهدید به سرکوب نمود.
۲ – پس از مرگ خمینی و کودتای خزنده ای که کمی پیش از آن به حذف آیت الله العظمی منتظری از قائم مقامی رهبری انجامیده بود علی خامنه ای با خیانت رفسنجانی و خبرگان و در حالیکه فاقد شرایط قانونی بود و به فقدان شرایط قانونی خود برای رهبری اقرار صریح مقرون به صحت داشت جایگاه رهبری را غصب نمود و بمدت ۳۷ سال ضمن سرکوب هرگونه اعتراض و نیز مخالفت سرسختانه با اصلاحات و اصرار بر ادامه سیاستهای غلط که منجر به تحمیل تحریمهای کمرشکن اقتصادی توسط سازمان ملل متحد و ایالات متحده و اروپا گردید و کشور را به فقری فراگیر سوق داد و فسادی سیستماتیک و گستره بر کشور حاکم شد سرانجام رفتار و عملکردهای او هم به مثابه “و اضل فرعون قومه و ما هدی” موجب انحطاط کشور و وقوع جنگهای ویرانگر و محاصره دریایی ایران گردید و حتی زمانی که خامنه ای گفت دیپلمات نیست و انقلابی تشریف دارد تنها کسی که به او اعتراض نمود سخنگوی کنونی این شورا بود که به وی نوشت : طبق قانون اساسی باید مدیر و مدبر و آگاه به مسائل روز و دارای بینش صحیح سیاسی و اجتماعی باشد و طبق موازین شرعی “الائمه ساسه العباد” و طبق فرهنگ ایران زمین چنانکه حافظ سروده :
رند عالم سوز را با مصلحت بینی چه کار
کار ملک است آن که تدبیر و تامل بایدش
بعبارت دقیقتر باز ملت ما با سکوت خود تاوان رفتار حاکم منعزل و نابخرد خود را داد.
۳- در مورد انتصاب مجتبی خامنه ای به رهبری جمهوری اسلامی مختصرا در بند پنجم بیانیه شماره ۸۸ توضیح داده ایم که خبرگان که وظیفه داشته اند در راستای موارد سه گانه مندرج در اصل ۱۱۱ قانون اساسی با برکناری علی خامنه ای از مقام رهبری از امانت مقدس ملت ایران امانتداری و پاسداری کنند و از ایفای این مهم امتناع کرده و مرتکب خیانت در امانت شده اند اساسا منعزل میباشند و صلاحیت انتصاب هیچکس را به رهبری ندارند ضمن اینکه مجتبی خامنه ای در کلیه جنایاتی که پدرش مرتکب شد مشارکت و معاونت داشته و میبایست مورد محاکمه قرار گیرد.
۴- همانگونه که در بیانیه شماره ۸۸ از وقوع توطئه کودتا پرده برداشتیم این توطئه در حال تکوین میباشد و چنانچه ملت بزرگ نسبت به آن سکوت کنند و بی تفاوت بمانند بفرض بقای جمهوری اسلامی چه بسا که ۳۷ سال دیگر هم بخاطر بی عملی خود در وضعیت اضطراری و خطرناک کنونی باید تاوان دهد.
۵ –