پیام شماره ۳۶ شاما
ملت بزرگ ایران
درست در چنین شبی در سال ۱۳۵۶ رئیس جمهور ایالات متحده در تهران کشورمان را در منطقه بی ثبات خاورمیانه جزیره” ثبات و آرامش ” خواند ولی شما فقط بفاصله ۷ روز در این “به اصطلاح “جزیره ثبات و آرامش انقلابی را رقم زدید که نظامی ۲۵۰۰ ساله را به بایگانی تاریخ فرستاد اما پس از پیروزی، خمینی که اعتماد شما را جلب کرده بود به اعتماد شما “خیانت “کرد و راهی را گشود که نتیجه اش فقر و انحطاط و غارت و سرکوب و فساد بود و شما پس از چندین قیام شکست خورده چاره را در “انقلابی” دیگر یافته اید و اکنون در “دل انقلاب” قرار دارید بنابراین با عبرت از تجارب انحراف انقلاب ۱۳۵۷وقیامهای نا موفق بعدی نکاتی را به استحضار میرسانیم:
۱ – اولین درس از تجارب گذشته طرح این پرسش است که چگونه خمینی که آخوندی مرتجع بود که بخاطر اعطای حق رای به زنان هرچند صوری و تشریفاتی و نیز بخاطر اصلاحات ارضی با شاه به مخالفت برخاست در قامت رهبری مترقی و دموکرات و آزادیخواه ما را فریب داد و رهبری انقلاب ۵۷ را قبضه نمود؟ آیا تفویض قدرت به کسی که الفبای سیاست و روابط بین الملل و حقوق بین الملل و مدیریت جامعه را نمیدانست میتوانست نتیجه ای جز اعدامهای بی محاکمه و هوس های ایدئولوژیک احمقانه که زمینه ساز جنگ ۸ ساله و انزوای ایران و……بود داشته باشد؟ آیا اگر خمینی الفبای سیاست و حقوق بین الملل و روابط بین الملل را میدانست از اشغال سفارت امریکا و به گروگان گرفتن دیپلماتها و پرسنل آن حمایت میکرد؟! آیا اسراییل را به نابود و حذف از صفحه روزگار تهدید مینمود؟! و مردم و ارتش عراق را به قیام علیه صدام حسین تشویق میکرد تا جنگی ویرانگر به ایران تحمیل شود؟!
۲ – در غیاب اپوزیسیونی توانمند و در حالیکه مدعیان اپوزیسیون عموما فاقد ظرفیتهای ضروری برای ایفای مسئولیت های سنگین مدیریت “قیام ملی” هستند و بیش از داشتن “ویژگی های اپوزیسیون” از “ویژگیهای ناراضی” بودن برخوردارند و بدون توجه به “سرعت تحولات ” ایران هنوز در پی برنامه ریزی برای برگزاری سمینار و کنفرانس و کنگره اتلاف وقت و هزینه میکنند شورای انقلاب ملی ایران که از یکسال پیش با رصد دقیق تحولات ملی ، منطقه ای و بین المللی و آگاهی از وضعیت “جنگی-انقلابی ” و شرایط “پیش -انقلابی” کشور و خطراتی که هم از احتمال وقوع یک “شورش کور” و هم از ناحیه “تجاوزات خارجی” و هم از سوی “مزدوران و خائنین داخلی و تجزیه طلبان” ، کشور را تهدید میکرد و خصوصا خطر “خلا قدرت ” و “ناامنی” و “هرج و مرج “و “انتقامگیری” که در صورت “فروپاشی” حکومت محتمل میباشد و ممکن است نهایتا به “جنگ داخلی” و “تجزیه کشور” منجر گردد تشکیل شد و تمهیدات لازم برای مقابله با خطرها را اندیشید تا کشور را در این “پیچ تند تاریخی” بسلامت و با موفقیت عبور دهد و چنان بر “سپهر سیاسی” کشور اشراف دارد که پابه پای تحولات و حتی پیش از آن مواضع مقتضی را اتخاذ مینماید.
۳ – سیاست چماق و شیرینی که از یکسو دولت و پزشکیان اعتراضات را برسمیت میشناسند و پیشنهاد مذاکره با معترضین را داده و بر روش خویشتنداری در مقابل ملت تاکید مینمایند و پاره ای از پرسنل انتظامی و دیگر نیروهای مسلح که هم اعتراضات مردم را برحق میشناسند و هم همکاران خود را به عدم برخورد با معترضین فرا میخوانند و در “طویله همایونی ” بنام مجلس شورای اسلامی انتقاد به حکومت جنبه “اعتراضی و تهاجمی “بخود گرفته و از سوی دیگر چنگ و دندان نشان دادن بعضی از” آتش به اختیاران” رهبر منعزل را مشاهده مینماییم مشابه از هم پاشیدگی حکومت شاه و حضیض ضعف حکومت در ۵۷ است که از یکطرف “حکومت نظامی” برقرار میشد و از طرف دیگر جعفر شریف امامی رئیس دولت مشغول “مذاکره با انقلابیون و دادن امتیاز” به آنها بود و این “دوگانگی “نه تنها حلال مشکل نشد بلکه “استیصال” حکومت را نشان میداد و اکنون این استیصال و آشفتگی و حضیض ضعف حکومت با شفافترین صورت نمایان میباشد بنابراین “عقب نشینی” از مطالبات اقدامی نابخردانه تلقی میشود و برعکس این ضعف و استیصال حکومت باید ما را به ادامه راه خود “مصمم تر و قاطع تر” نماید بنابراین با تقویت “همبستگی ملی” و “سازماندهی” مبارزات و برقراری” نظم و دیسیپلین” با همکاری کمیته های “خودجوش” مردمی در کلیه محله ها که با عضویت ۳ یا ۵ نفر تشکیل میگردند از طریق سیستم “هرمی از پایین به بالا “برقرار خواهد شد و همزمان از هرگونه “وقفه” در اعتصابات و اعتراضات و نافرمانی مدنی خودداری و “تداوم” این روند را در مبارزه تضمین مینماییم.
۴ – همانطور که سرداران غیب پرور و اباذری از تمرد سرداران و قهرمانان دفاع مقدس از فرامین رهبر منعزل و فرمانده خائن کل قوا در جریان قیام زن ،زندگی، آزادی پرده برداشتند و علاوه بر آن ۵۸ سردار و فرمانده سپاه از جمله حسین سلامی و غلامعلی رشید همراه با وزیر اطلاعات در دیدار با خامنه ای در تاریخ ۱۴۰۱/۱۰/۱۳ به اتفاق اعلام نمودند نیروهای تحت امرشان اعتراضات مردم را “مشروع و برحق” میشناسند و حاضر نیستند با مردم برخورد نمایند و در دو مورد شگفت آور یکی فرمانده سپاه آبادان که گفت نیروهای تحت امر او نه تنها با مردم معترض برخورد نمیکنند بلکه چنانچه مانند آبان ۹۸ حشد الشعبی عراق دخالت کند “علیه نیروهای حشد الشعبی” در کنار مردم خواهند ایستاد و سردار غلامعلی رشید از روشن کردن “خودسرانه توپخانه سپاه” در دو مورد ظرف یک ماه خبر داد که هدف یک مورد آن “بیت انکبوتی رهبری” بوده بنابراین اطمینان داریم که نیروهای مسلح “در کنار مردم” خواهند بود و در پیمودن قاطعانه راه مبارزه نباید تردید نماییم.
و در این راستا مقرر میدارد:
الف – همانطور که پیشتر اعلام گردیده کلیه فرماندهان نیروهای مسلح ملی ایران در سمتهای فرماندهی خود ابقا شده اند.
ب – نیروهای مسلح ملی ایران پشتیبانی از مردم و پیوند خود به ملت بزرگ ایران را اعلام نمایند.
پ – نیروهای مسلح ملی در آمادگی کامل برای دفاع مقتدرانه از کشور در برابر هرگونه تهدید یا تجاوز بسر برند.
ت – نیروهای مسلح ملی مراتب وفاداری به ملت و اطاعت از فرامین شورای انقلاب ملی ایران را اعلان نمایند.
پیروز نیروهای مسلح ملی ایران
سرافراز ملت ایران
پاینده ایران
شورای انقلاب ملی ایران
۱۴۰۴/۱۰/۱۰